نقاشی طبیعت

پرسه...

2011-04-19T11:53:00.009+04:30

گویی عاقبت همه ما خیر است و اگر در تنگنای کوچه پس کوچه های زندگی پرسه می زنیم یا اگر در ژرفای اقیانوس هستی در تکاپو و دست و پا زدن به منظور رهایی از امواج اسارت زای زندگی هستیم، تنها یک دلیل دارد...

هنوز به مقصد نرسیده ایم و مقصد ما نیک است... آکنده از زیبایی و خوشبختی...

آن گاه که به این نقطه رسیدی، دیگر زندگی را به سادگی پشت سر خواهی گذاشت و از آن لذت خواهی برد...

و یک چیز را خواهی دانست:

تو دیگر ابدی هستی...مرگ وجود خارجی ندارد!!!

آبی، خاکستری، سیاه (3)

2010-09-22T10:15:00.002+03:30

... خواب، رویای فراموشی هاست!

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشی هاست.

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

" گرچه شب تاریک است،

دل قوی دار،

سحر نزدیک است"

****

دل من در دل شب،

خواب پروانه شدن می بیند.

مهر در صبحدمان، داس به دست،

خرمن خواب مرا می چیند.

آسمان ها آبی،

" پر مرغان صداقت آبی ست"

دیده در آینه ی صبح تو را می بیند.

از گریبان تو صبح صادق،

می گشاید پروبال.

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

-نه!

از آن پاک تری.

تو بهاری؟

-نه!

بهاران از توست.

از تو می گیرد وام،

هر بهار این همه زیبایی را.

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم از تو!...

" حمید مصدق"

آبی، خاکستری، سیاه (2)

2010-09-10T15:57:00.002+04:30

... شب تهی از مهتاب،

شب تهی از اختر؛

ابر خاکستری بی باران پوشانده،

آسمان را یکسر.

****

ابر خاکستری بی باران دلگیر است؛

و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس!

.....سخت دلگیر است.

شوق باز آمدن سوی توام هست، ... اما..

تلخی سرد کدورت در تو،

پای پوینده را هم بسته؛

ابر خاکستری بی باران،

راه بر مرغ نگاهم بسته.

****

وای باران؛

باران؛

شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما،

- چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.

می پرد مرغ نگاهم تا دور،

وای باران؛

باران،

پر مرغان نگاهم را شست...

"حمید مصدق"

آبی، خاکستری، سیاه (1)

2010-09-08T23:44:00.004+04:30

در شبان غم تنهایی خویش،

عابد چشم سخنگوی توام.

من در این تاریکی،

من در این تیره شب جانفرسا،

زائر ظلمت گیسوی توام.

****

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من

گیسوان تو شب بی پایان.

جنگل عطر آلود.

شکن گیسوی تو،

موج دریای خیال.

کاش با زورق اندیشه شبی،

از شط گیسوی مواج تو، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم،

کاش بر این شط امواج سیاه،

همه ی عمر سفر می کردم.

من هنوز از اثر نفس های تو سرشار سرور،

گیسوان تو در اندیشه ی من؛

گرم رقصی موزون.

***

کاشکی پنجه ی من،

در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست.

چشم من، چشمه ی زاینده ی اشک،

گونه ام بستر رود.

کاشکی همچو حبابی بر آب،

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود...

***

"حمید مصدق"

دانای نادان...

2010-08-27T18:10:00.002+04:30

با یک دو سه نادان که چنین می دانند

از حُمق که دانای جهان آنانند

خر باش که این جماعت از فرط خری

هر کو نَه خرست کافرش می خوانند...

"ابو علی سینا"

زینهار...

2010-08-27T18:07:00.002+04:30

با علمت اگر عمل برابر گردد

کام دو جهان تو را میسّر گردد

مغرور بر این نشو که خواندی ورقی

زان روز حذر کن که ورق بر گردد!

"ناصح تبریزی"

تصویر مورد علاقه ی من!!

2010-08-23T15:14:00.002+04:30

مثل یه نقاشی می مونه...، نه؟

دوستش دارم..

زاهد...

2010-08-23T14:45:00.005+04:30

مخور صائب، فریب فضل از عمامه ی زاهد

که در گنبد ز بی مغزی، صدا بسیار می پیچد

:-))))

چو فرشتگان...

2010-08-23T14:22:00.003+04:30

خب این هم واسه اون هایی که نوشته بودن انگار بی انرژی هستم!!!

چو فرشتگان ومرغان، من اگر پرنده بودم

به فراز آسمان ها پر و بال می گشودم

***

ز شفق که بحر عشق است، و ز مه که خرمن مهر

دو سه جرعه می گرفتم، دو سه خوشه می ربودم

***

به شتاب می گذشتم ز کنار بزم پروین

به بساط عیشِ زهره، دو سه لحظه می غنودم

***

اگر از وفا سخن بود و صفا، نمی پریدم

سخنان پرده داران به عبث نمی شنودم

***

به خدای عشق کم کم، به زبان بی زبانی

غم عشق می رساندم،دل خویش می نمودم

***

ز شراب زهره بر آتش غصه می زدم آب

ز دل این سپاه غم راچو گیاه می درودم

***

ز تو ای بلای جانم، ز تو ای طبیب دردم

بلی از تو، از جفای تو، ترانه می سرودم

***

به امید آنکه شاید دل او به رحمت آید

رخ دل فریب او را چو رخ تو می ستودم

***

ز برش نمی گذشتم، مگر آن زمان که گوید:

"برو، ای" امید" از قلب مهت جفا زدودم"

***

پر و بال می گشودم به فراز آسمان ها

چو فرشتگان و مرغان، من اگر پرنده بودم

"م. امید"

دعا...

2010-08-22T08:33:00.005+04:30

روزهایت شیرین...

شبهایت آرام.....

نفس گرم نگاهی عاشق،

بر تو ارزانی باد.....

"س.ا"

الّا گل عشق...

2010-08-20T20:56:00.004+04:30

باده ی عشق و محبت ز سبویی دگرست

آب این باغ فرحبخش ز جویی دگرست

نه عجب گر دل من برد به سوی تو نماز

قبله دانی که به هر شهر ز سویی دگرست

تا توانی به جهان دوست مگیر، ای دشمن!

زانکه هر دوست درین دوره عدویی دگرست

دل به خورشید سپردم من و غافل که حریف

هر زمان شاهد بازاری و کویی دگرست

مست شد یار و به من سرّ مگویی را گفت

واینکه چون شد پس از آن، سر مگویی دگرست

هر گل آخر دل گلچین زند، الّا گل عشق

که به هر روز و شبش رنگی و بویی دگرست

"م. امید"

عاقل و دیوانه...

2010-08-12T00:44:00.003+04:30

عاقل به کنار آب تا پل می جست

دیوانه ی پا برهنه از آب گذشت

"سایر اردوبادی"

زاهد و پشه...!

2010-08-12T00:33:00.003+04:30

پشه از شب زنده داری خون مردم می خورد

زینهار از زاهد شب زنده دار اندیشه کن

"صائب تبریزی"

دل و عقل...

2010-08-05T20:24:00.004+04:30

گویند که دانش زِ رَه عقل بیاید

کِی دانش دل را خِرَد خُرد بشاید؟

آن جا که ادیبان سخن از عشق برانند،

وان جا که نصیحت نبُوَد شیخ نپاید...

عقلی که شود مست ز میخانه ی هستی،

آنک ز ره عشق به افلاک بر آید

شیدا نظری را که بُوَد هور، کُلَه خود

دیهیم فلک را ز چو دادار رباید

یا رب مکناد این سَرِ اِحیا به دَم عشق

چون قطره ز اوج از گذر عمق در آید

"س.ا"

ای کاش می دانستیم...

2010-08-05T20:15:00.003+04:30

دوست نزدیک تر از من به من است

وینت مشکل که من از وی دورم

چه کنم با که توان گفت که او

در کنار من و من مهجورم....

"گلستان سعدی"

نفس عمل...

2010-08-05T20:11:00.004+04:30

شنیدم گوسپندی را بزرگی

رهانید از دهان و دست گرگی

شبانگه کارد در حلقش بمالید

روان گوسپند از وی بنالید

که از چنگال گرگم در ربودی

چو دیدم عاقبت خود گرگ بودی

"گلستان سعدی"

سلام...

2010-07-15T02:45:00.003+04:30

سلام به دوستان خوبم

مدتی بود که ننوشته بودم

فکر نمی کردم خوانندگان وب لاگ اینقدر به من لطف داشته باشند:-)

از همگی ممنونم

دلگرمی قشنگیه

به من که انگیزه می ده :)

امیدوارم این مطالب واسه دوستانم مفید باشه و از اون ها لذت ببرید

نوای معشوق...

2010-04-16T13:04:00.002+04:30

آواز خوش از کام و دهان و لب شیرین

گر نغمه کند ور نکند دل بفریبد

ور پرده ی عشاق و خراسان و حجازست

از حنجره ی مطرب مکروه نزیبد

"گلستان سعدی"

عالم و عابد...

2010-04-14T20:40:00.004+04:30

صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه

بشکست عهد صحبت اهل طریق را

گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود

تا اختیار کردی از آن این فریق را؟

گفت آن گلیم خویش به در می برد ز موج

وین جهد می کند که بگیرد غریق را...

"گلستان سعدی"

سعدی...

2010-04-14T20:29:00.003+04:30

مدتیه که زدم توی خط سعدی:)

واقعا آدم رو به یه دنیای جدید سوق می ده

در عین لطافت و زیبایی، محکم و استوار

و در عین محتوا و معنا، ساده و روان!

می خوام یه مدت، اشعار و متون زیباش رو اینجا بیارم

هر چند می دونم که خواننده ای نداره

ولی شاید وقتی کسی گذرش این طرفا افتاد و خوندش!

و شاید از خوندنش بهره ای برد...

مجنون...

2010-03-11T13:31:00.005+03:30

دل اگر مجنون لیلایش شود بیمار نیست

ور که بیمارش بخوانی فرصت تیمار نیست

در طریق دل اگر افتان و خیزان می روی

هر حصارش پیش تو کوته تر از دیوار نیست

ور سبکبال و رها در می نوردی راه را

در ورای روی تو چیزی به جر دیدار نیست

دل اگر سوزد به آهی می گدازد کوه را

در دو عالم آتشی "سوزان" تر از این نار نیست

"س.ا"

یقین...

2010-03-06T21:19:00.005+03:30

قومی متفکرند در مذهب و دین
قومی به گمان فتاده در چاه یقین

می ترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بیخبران! راه نه آنست و نه این

"حکیم عمر خیام"

دوزخی...

2010-03-01T15:56:00.003+03:30

گویند به من که دوزخی باشد مست

قولیست خلاف، دل در آن نتوان بست

گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند

فرداست که بینی بهشت همچون کف دست

" حکیم عمر خیام"

به خدا نمی شناسی...

2009-09-25T14:49:00.003+03:30

نه شگفت اگر بگویی که مرا نمی شناسی

بلی ای بلا تو شاهی و گدا نمی شناسی

نه همین وفای ما را، که محبت و وفا را

به خدا نمی شناسی، به خدا نمی شناسی

دل من شکستی آخر به نگاه خشمباری

به خدا تو قدر دل را و مرا نمی شناسی

گهری گرانبها را چو خزف فکندی از کف

چه کنم تو را که طفلی و بها نمی شناسی

به نگه شناختم من، که تو بی وفا حبیبی

تو صفای مهربانان ز صدا نمی شناسی

غم عشق و دردمندی ز نگاه بی زبانم

بسزا شناس جانا، بسزا نمی شناسی

نکنم سفر به شهری که در او صفا نباشد

تو ولی سفرپرستی و صفا نمی شناسی

"م. امید"

به که باید دل بست...؟!

2009-09-22T08:24:00.009+03:30

به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟
سینه ها جای محبت همه از کینه پر است،

هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر تو را،
گرم پاسخ گوید.
نیست یک تن که در این راه غم آلوده ی عمر،
قدمی راه محبت پوید.

خط پیشانی هر جمع خط تنهاییست
همه گلچین گل امروزند
در نگاه من و تو حسرت بی فرداییست....

به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟!
نقش هر خنده که بر روی لبی می شکفد،
نقشه ای شیطانیست
در نگاهی که تو را وسوسه ی عشق دهد،
حیله ای پنهانیست

زیر لب زمزمه ی شادی مردم برخاست،
هر کجا مرد توانایی بر خاک نشست
پرچم فتح برافرازد در خاطر خلق
هر زمان بر رخ تو هاله زند گَرد شکست
به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟

خنده ها می شکفد بر لبها،
تا که اشکی شکفد بر سر مژگان کسی..
همه بر درد کسان می نگرند
لیک دستی نبرند از پی درمان کسی.

از وفا نام مبر
آن که وفا خوست کجاست؟؟
ریشه ی عشق فسرد
واژه ی دوست گریخت
سخن از دوست مگو
عشق کجا
دوست کجاست...؟

دست گرمی که ز مهر، بفشارد دستت
در همه شهر مجوی
گل اگر در دل باغ، بر تو لبخند زند
بنگرش لیک مبوی
لب گرمی که ز عشق، ننشیند به لبت
به همه عمر مخواه
سخنی کز سر راز، زده در جانت چنگ
به لبت نیز مگوی

چاه هم با من و تو بیگانست...
نی صد بند برون آید از آن
راز تو را فاش کند،
درد دل گر به سر چاه کنی.
خنده ها بر غم تو
دختر مهتاب زند،
گر شبی از سر غم آه کنی.

درد اگر سینه شکافد نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب کند آتش غم
آب شو، آه مگو...

دیده بر دوز به این بام بلند
مهر و مه را بنگر

سکه ی زرد و سپیدی که به سقف فلک است،
سکه ی نیرنگ است
سکه ای بهر فریب من و توست،
سکه ای صد رنگ است.

ما همه کودک خردیم و همین زال فلک،
با چنین سکه ی زرد،
و همین سکه ی سیمین سپید،
می فریبد ما را.

هر زمان دیده ام این گنبد خضرای بلند،
گفته ام با دل خویش:
"مزرع سبز فلک دیدم و بس نیرنگش
نتوانم که گریزم نفسی از چنگش"

آسمان با من و ما بیگانه
زن و فرزند و در و بام و هوا بیگانه
خویش در راه نفاق،
دوست در کار فریب،
آشنا بیگانه.

شاخه ی عشق شکست،
آهوی مهر گریخت،
تار پیوند گسست،
به که باید دل بست؟
به که شاید دل بست؟...

"مهدی سهیلی"

بی ثمر...

2009-09-02T20:10:00.003+04:30

دیریست که در سایه ی این وادی خاموش

دل را ز نگاه همه کس پرده کشیدم

نی عشق بدانست که در پرده چه افتاد

نی یار بفهمید که در دیده چه دیدم

دیوانه بیفکند حجر در ته این چاه

بر سعی بدون ثمر عقل شهیدم

در سایه ی طوبی هوس زیستنم بود

دل بر شرر افتاد چو آن میوه چشیدم

ناگه به سرم آتش جانانه چه افتاد

کز دل ببریدم ببریدم ببریدم

یا رب به طربخانه ی دل های سبک بال

کاین ریشه بمیران و بیاور به پدیدم

" س.ا"

کتیبه...

2009-08-31T16:43:00.007+04:30

فتاده تخته سنگ آن سوی تر، انگار کوهی بود..

و ما این سو نشسته، خسته انبوهی

زن و مرد و جوان و پیر،

همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای...

و با زنجیر.

اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی

به سویش می توانستی خزیدن،

لیک تا آنجا که رخصت بود تا زنجیر.

"م.امید"

بهای دل...

2009-08-29T15:57:00.013+04:30

گفتمش دل می خری، پرسید چند؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

وفای حسن...

2009-08-29T12:33:00.001+04:30

تو را دانم که هیچ از ما خبر نیست

وگرنه بی وفاییت این قدر نیست

بپرس از ماه و اختر تا بدانی

شبی نبودکه ما راچشم تر نیست

دگر با ما وفا کن ای فرشته

که بیش ازاین تحمل دربشر نیست

بیا جانا ، وفای حسن از عشق

اگر کمتر نباشد ، بیشتر نیست

ببین کز رفتگان در دست تاریخ

ز رسم دهر خطی جز خبر نیست

الا دریاب فرصت را که زود است

درین آفاق، کز ما هم اثر نیست

چرا از سرنوشت شوم نرگس

ترا ای شوخ چشم، آخر حذر نیست

همه ، بازیچه ی بادیم یکسر

کسی جاوید در این رهگذر نیست

"امید" این ناله ی جان سوزبس کن

شب ما تیره بختان را سحر نیست

" م.امید"