دل و عقل...

گویند که دانش زِ رَه عقل بیاید

کِی دانش دل را خِرَد خُرد بشاید؟

آن جا که ادیبان سخن از عشق برانند،

وان جا که نصیحت نبُوَد شیخ نپاید...

عقلی که شود مست ز میخانه ی هستی،

آنک ز ره عشق به افلاک بر آید

شیدا نظری را که بُوَد هور، کُلَه خود

دیهیم فلک را ز چو دادار رباید

یا رب مکناد این سَرِ اِحیا به دَم عشق

چون قطره ز اوج از گذر عمق در آید

"س.ا"