الّا گل عشق...

باده ی عشق و محبت ز سبویی دگرست

آب این باغ فرحبخش ز جویی دگرست

نه عجب گر دل من برد به سوی تو نماز

قبله دانی که به هر شهر ز سویی دگرست

تا توانی به جهان دوست مگیر، ای دشمن!

زانکه هر دوست درین دوره عدویی دگرست

دل به خورشید سپردم من و غافل که حریف

هر زمان شاهد بازاری و کویی دگرست

مست شد یار و به من سرّ مگویی را گفت

واینکه چون شد پس از آن، سر مگویی دگرست

هر گل آخر دل گلچین زند، الّا گل عشق

که به هر روز و شبش رنگی و بویی دگرست

"م. امید"